Glucosum, 5%, inj., KabiPac, 100 ml x 40, FrKP
Dostępne
Opis produktu
GLUCOSUM 5% FRESENIUS to roztwór glukozy, czyli prostego cukru, który organizm wykorzystuje jako źródło energii. Jeden gram glukozy dostarcza 16,8 kJ (4 kcal). Preparat jest przeznaczony do podawania dożylnego.
Przeznaczenie
Lek stosuje się w celu uzupełniania płynów i węglowodanów drogą pozajelitową, gdy pacjent nie może przyjmować pokarmów doustnie. Może być również używany do rozcieńczania i rozpuszczania koncentratów elektrolitów oraz innych leków.
Sposób użycia
Preparat podaje wyłącznie personel medyczny. Nie należy stosować go samodzielnie. W razie wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem. Dawkę ustala lekarz indywidualnie, biorąc pod uwagę wiek, masę ciała i stan kliniczny pacjenta. Podczas terapii monitoruje się bilans płynów, kwasowość krwi, ilość wydalanego moczu oraz stężenie elektrolitów, zwłaszcza sodu, szczególnie u pacjentów z wysoką aktywnością wazopresyny lub przyjmujących leki nasilające jej działanie. Kontrola odbywa się na początku i w trakcie infuzji.
Co zawiera produkt?
Lek ma postać bezbarwnego, przezroczystego roztworu. Substancją czynną jest glukoza w postaci glukozy jednowodnej. W 1000 ml roztworu znajduje się 50 g glukozy (w przeliczeniu na glukozę jednowodną – 55 g). Pozostałe składniki to woda do wstrzykiwań, sodu wodorotlenek i kwas solny (do ustalenia pH). Osmolarność roztworu wynosi 278 mOsmol/l.
Opakowanie zawiera 40 pojemników po 100 ml (KabiPac).
Przechowywanie
Lek należy przechowywać w temperaturze od 15°C do 25°C.
Przeciwwskazania
Nie wolno stosować preparatu GLUCOSUM 5% FRESENIUS w przypadku:
- hiperglikemii (podwyższonego stężenia glukozy we krwi);
- hipokaliemii (obniżonego stężenia potasu we krwi);
- kwasicy (nadmiernego nagromadzenia kwaśnych substancji we krwi);
- przewodnienia (nadmiaru płynów w organizmie);
- odwodnienia (znacznej utraty wody z organizmu).
Ostrzeżenia
Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z cukrzycą lub nietolerancją węglowodanów. Lek może powodować przeciążenie płynami, co prowadzi do spadku stężenia elektrolitów i obrzęków, w tym obrzęku płuc. Przy długotrwałym stosowaniu konieczna jest kontrola bilansu płynów, elektrolitów i równowagi kwasowo-zasadowej. Zbyt szybka infuzja lub zaburzenia metaboliczne mogą wywołać hiperglikemię i cukromocz, dlatego należy regularnie badać poziom glukozy we krwi i moczu. Roztworów glukozy nie wolno podawać razem z krwią przez ten sam zestaw. Ostrożność jest wymagana u noworodków matek z cukrzycą.
Przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować lekarza o stanach zwiększających stężenie wazopresyny, takich jak ciężka choroba, ból, operacja, infekcja, oparzenia, choroby OUN, choroby serca, wątroby lub nerek, a także o przyjmowanych lekach. Zwiększone stężenie wazopresyny może prowadzić do hiponatremii, objawiającej się bólem głowy, nudnościami, drgawkami, sennością, śpiączką, obrzękiem mózgu i ryzykiem zgonu. Szczególnie narażone są dzieci, kobiety w wieku rozrodczym oraz pacjenci z zaburzeniami objętości płynu mózgowego. W takich przypadkach infuzja płynów hipotonicznych może być niebezpieczna i wymaga ścisłego monitorowania.
Działania niepożądane
Jak każdy lek, GLUCOSUM 5% FRESENIUS może powodować działania niepożądane, choć nie u każdego one wystąpią. Częstość ich występowania jest nieznana:
- hiperglikemia (podwyższony poziom glukozy we krwi);
- cukromocz (obecność glukozy w moczu);
- zapalenie lub zakrzepica żyły w miejscu podania;
- zaburzenia równowagi płynów i kwasowo-zasadowej;
- obniżenie stężenia elektrolitów (np. potasu, magnezu, fosforu);
- obrzęki obwodowe;
- niedobór witamin z grupy B;
- hiponatremia, która może prowadzić do obrzęku mózgu, uszkodzenia mózgu i zgonu.
Stosowanie z innymi lekami
Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, zwłaszcza wpływających na działanie wazopresyny, takich jak: chloropropamid, klofibrat, karbamazepina, leki o działaniu podobnym do amfetaminy (np. MDMA), niektóre cytostatyki (winkrystyna, ifosfamid, cyklofosfamid), SSRI, leki antypsychotyczne, opioidy, NLPZ, desmopresyna, terlipresyna, oksytocyna, leki moczopędne i przeciwdrgawkowe (np. okskarbazepina). Do roztworu glukozy nie należy dodawać m.in.: aminofiliny, barbituranów, erytromycyny, hydrokortyzonu, warfaryny, kanamycyny, sulfonamidów i witaminy B12.
Ciąża i karmienie piersią
Kobiety w ciąży lub karmiące piersią powinny skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem leku. Roztwory glukozy mogą być stosowane w tym okresie, jeśli uwzględni się zalecenia dotyczące dawkowania, przeciwwskazania i środki ostrożności. U kobiet ciężarnych należy zachować ostrożność ze względu na ryzyko hiperglikemii, hiperinsulinemii i kwasicy u płodu, a następnie hipoglikemii u noworodka. Podczas porodu, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu oksytocyny, istnieje ryzyko hiponatremii, dlatego konieczna jest szczególna ostrożność.